‘t huet d’Liewen zwëschen Stëbs an Sënn ze wielen:
Wann Stëbs, dann stëmmt et, dass wat steet verdaamt,
Wann Sënn, ass Sënn wat ass soubal mir sinn.
Ass schlofen net méi liicht wéi d’Liicht z’ erwächen?
Ah, schlofen, stoen wéi den Papp, net so’n
"Ech sinn
…
Weiterlesen...