wäare, da se alle inz Grass gebissn hättn. Ker, da wa se abba von ganzn Heazn traurich un fing am heuln, denn voa allm schwea wa ihr der Valußt dea beidn Bengels, datse in ihrn Schmeaz darübba Gott anklaachte. Da saaß se nun ganz allein un stikkum in sich vasunkn, alz et auf eima zua Frühkiiache am bimmln hööate.
…
Weiterlesen...
